HOME Over Simone Grimberg Recensies Boeken Contact
Recensies "Tristan Klaver, veroordeeld voor de gewelddadige verkrachting van zijn dorpsgenootje Nadine, is met de hulp van een bakkersjongen ontsnapt tijdens een survivalkamp voor jonge gedetineerden in Duitsland. Willem, de hoofdbegeleider van het kamp, wordt gearresteerd op grond van verdenking van medeplichtigheid aan de ontsnapping. Die Willem is de partner van rechercheur Liesbeth Ligthart. Samen met haar recherchecollega Inge, die hooggevoelig is, storten ze zich op de zaak, die zeer complex blijkt te zijn, vooral omdat veel zich afspeelt binnen de (kerkelijke) gemeenschap van Barneveld. Als lezer moet je goed opletten op wie, wat en waar. Boven de hoofdstukken worden data, tijd en plaats van handeling vermeld. Verschillende verhaallijnen met wisselend perspectief komen uiteindelijk op een geloofwaardige manier bij elkaar. In 2017 verscheen van deze auteur (1965) 'Niemand die je ziet'*, met hetzelfde politieduo". Recensent: R.A. Wagenaar-Duursma --------------------------------------------------------------------------- "Dit boek is voor mij een verrassing: zonder de tip van een andere lezer had ik dit boek niet gekend. Op mijn beurt geef ik Onkruid graag door als aanrader! Een jeugd-tbs’er ontsnapt uit een survivalkamp en raakt vermist, terwijl hij zijn straf bijna uitgezeten had. Het rechercheduo Liesbeth Ligthart en Inge de Wit stort zich op de zaak om de jonge zedendeliquent zo snel mogelijk terug te vinden. Dan blijkt Liesbeths man gearresteerd, omdat hij als tbs-begeleider mogelijk met de ontsnapping te maken heeft. Direct in het begin is duidelijk dat Onkruid geen rechttoe-rechtaan spannend boek is. Grimberg vertelt het verhaal door middel van verschillende personages die in hun gedachten regelmatig teruggaan naar cruciale momenten in het verleden. Zo worden vele lijntjes uitgezet en komen meerdere bepalende zaken als familierelaties in Barneveld, een schimmig psychiatrisch Duits instituut en een nieuwe identiteit naar boven. Mij beviel het wel, als lezer in een zaak gestort te worden zonder veel uitleg. Je wordt getriggerd verder te lezen en uitgedaagd mee te denken; van de lezer wordt een actieve houding verwacht! Naast dit denkwerk verwerkte Grimberg ook veel gevoel in het verhaal. Rechercheur Inge heeft namelijk een soort helderziendengevoel, wat haar in een eerder verhaal ook van pas kwam. (Onkruid is het vervolg op Niemand die me ziet, en er wordt soms aan gerefereerd, maar het stoort niet.) Op sommige momenten leek de rationelere Liesbeth wel erg veel beïnvloed door Inge, maar toch ontstaat er een balans tussen de collega’s. Deze psychologische roman met thrillertrekken zit goed in elkaar, mede door het grondige achtergrondonderzoek dat de auteur geleverd heeft, getuige meerdere juridische details en de lijst namen achterin. Pas helemaal op het eind wordt het laatste stukje in de gigantische puzzel op zijn plaats gelegd. Wie net als de rechercheurs geduld heeft, wordt beloond". Recensent: Mireille Bregman --------------------------------------------------------------------------- Het motto van Onkruid, de tweede thriller van Simone Grimberg (1965), is goed gekozen: “Met onzichtbare draden wordt men het stevigst gebonden” (Friedrich Nietzsche). Wat aan de oppervlakte zichtbaar is, zegt niets over wat eronder zit. Dat ervaren de twee vrouwelijke rechercheurs, Liesbeth Ligthart en Inge de Wit, als ze op een vijf jaar oude zaak stuiten. De 21-jarige Tristan Klaver ontsnapt met hulp van buitenaf uit een survivalkamp. Hij zit vast vanwege de gewelddadige verkrachting van Janine Wezel, die destijds net als hij in het strenggelovige Barneveld woonde. Tristan heeft de daad altijd ontkend. Hij moet nog zes maanden behandeling ondergaan, maar toch besluit hij in te gaan op een uitnodiging om te ontsnappen. “Die snitchers van psychiaters waren stuk voor stuk allemaal zaadfouten”, vindt hij. Ene Michael neemt hem mee in de auto. Tristan is er niet helemaal gerust op. Waarom zou men hem helpen ontsnappen als hij nog maar kort moet zitten? De ene na de andere plotwending. Pikant is dat de leider van het survivalkamp Willem, de echtgenoot is van rechercheur Liesbeth Ligthart. Hij wordt gearresteerd, want er zijn bewijzen dat hij betrokken is bij de ontsnapping van Tristan. Inge en Liesbeth storten zich op het onderzoek naar de ontsnapping. De ene plotwending na de andere volgt. De ontknoping blijkt een totale verrassing. Pas dan snapt de lezer de proloog van het verhaal en blijkt hoe goed de cover weergeeft waar Onkruid over gaat. Deze complexe thriller zit knap in elkaar. De auteur heeft nergens ‘losse eindjes’ laten liggen. Ieder detail doet ertoe. Simone Grimberg weet de spanning vast te houden door nieuwe elementen in het verhaal te brengen en de lezer nieuwe vragen te laten stellen: waarom is de moeder van Janine opeens vertrokken na de verkrachting? Waarom hebben de vriendinnen van Janine niet gereageerd op de verkrachting? Wat speelt er tussen Michael (degene die de ontsnapte Tristan meenam in zijn auto) en Willem (de leider van het survivalkamp?) Wat is de rol van de kerk? Waar is Tristan? Grimberg heeft een vlotte pen met opvallende beeldspraken: “Niet laten merken dat zijn hart bijna uit zijn oren naar buiten springt” en “de kasseien knagen aan haar hakken.” Vreemd daarentegen is een beeldspraak als “ik transpireer als een gymzaal vol pubers”. Soms worden de zinnen ook te ver doorgeschreven, zoals “dat voelde als een stalen band om zijn borstkas die hem belemmerde te ademen zoals hij wilde”. Psychologische gevolgen van traumatische gebeurtenissen. De auteur creëert diepte in de personages. Door de druk van anderen zie je dat degenen die niet zo weerbaar zijn in hun schulp kruipen, niet meer durven te communiceren. Met dit laatste stipt Grimberg een universeel aspect aan waarvan we in onze maatschappij nog wel eens last van hebben. Daarnaast stelt ze verschillende thema’s aan de orde: omgaan met seksualiteit in een gesloten kerkelijke gemeenschap, de psychologische gevolgen van traumatische gebeurtenissen, dwang, eenzaamheid, in zichzelf gekeerd zijn. Origineel is de wijze van overhoren van iemand die zich moeilijk openstelt: door elkaar verhalen te vertellen en dan door te dringen tot de kern. Toch is het soms allemaal net wat te veel. Een paar plotwendingen minder was niet erg geweest. Ook weidt ze regelmatig te ver uit, bijvoorbeeld in de beschrijving van interieurs. Maar al met al is Onkruid is een boek dat je doet huiveren, beklemt, vragen doet stellen. Want “als je bij het wieden de wortels vergeet…” Recensent: Jan Stoel --------------------------------------------------------------------------- In Barneveld lopen de gemoederen hoog op wanneer het rechercheduo De Wit en Ligthart zich op een verontrustende zaak storten. Tristan Klaver, een paar jaar eerder veroordeeld voor de gewelddadige verkrachting van zijn dorpsgenootje Nadine, is met de hulp van een bakkersjongen ontsnapt tijdens een survivalkamp voor jonge gedetineerden in Duitsland. Het blijkt een uiterst geraffineerd plan en hij wordt zijn vrijheid ingereden door een in het gezicht getatoeëerde man die zich Michael laat noemen. Toch voelt Tristan zich unheimlich bij deze hachelijke kwestie en ervaart dan ook niet de euforie die een ontsnapping hem zou moeten geven. Hijzelf zou dit immers nooit gepland hebben en vraagt zich af of zijn vader hier misschien meer van weet. Of luizen ze hem ergens in? Uiteindelijk komt de ontsnapping hem héél duur te staan. Verbazing alom wanneer de recherche ontdekt dat de ontsnapte het overgrote deel van zijn straf er al op heeft zitten en nog maar een relatief korte tijd in hechtenis voor de boeg heeft. Willem, de dienstdoende hoofdbegeleider van het kamp, wordt gearresteerd op verdenking van medeplichtigheid aan de ontsnapping. Liesbeth Ligthart is volledig van de kook wanneer ze dit verneemt, want Willem is... háár Willem. Ten einde raad zoekt ze Inge de Wit op - haar partner van de recherche die juist verlof heeft genomen - om hulp. ‘Willem maakte het corveerooster en heeft Klaver goedkeuring gegeven om met eenbakkersjongen mee te lopen bij de bevoorrading. Ik vind het een beetje twijfelachtig omdat het buiten de poort is. Er hangen geen camera’s en het schijnt dat Willem de jongens niet in het zicht had. Dus waarom hij dat goed vond, weet ik ook niet. In ieder geval ziet het ernaar uit dat Klaver door die broodjongen is geholpen. Zijn scooter is achtergebleven op de parkeerplaats. Volgens een collega heeft Willem de corveediensten veranderd na de eerste paar dagen. Ook dat deed hij normaal niet. Hij bereidde alles tot in de puntjes voor. Dus dat is ook verdacht. En dan hebben ze ook nog een briefje gevonden in zijn spullen met de datum en de tijd van de ontsnapping. Dit briefje wordt onderzocht op vingerafdrukken en handschrift.' [...] 'Ik weet zéker dat hij er niets mee te maken heeft.' Samen storten de twee collega's zich op deze casus die een gecompliceerd web blijkt te zijn in een gemeente waar men elkaar de hand boven het hoofd houdt. Niet alleen om elkaar te beschermen, maar ook uit angst voor represailles. Vanuit diverse hoeken komen er echter signalen naar buiten, waardoor deze zaak complexer blijkt te zijn dan aanvankelijk werd gedacht. De auteur biedt de lezer een aantal buitengewoon ingenieuze plotwendingen, want bij nader politieonderzoek lijkt er iets essentieels niet te kloppen in de verkrachtingszaak. Ondertussen bereikt het nieuws van de ontsnapping ook de immer angstige Nadine, die opgezocht wordt door het duo van de recherche. Ze is lang geleden verdwenen uit Barneveld en blijkt echter al jaren niet meer te praten, dus communiceren vergt veel tijd, inzet en creativiteit. ‘Niet schrikken. Ik ga je helpen, Nadine, daarvoor ben ik naar je toe gekomen. Ik weet dat je niet naar muziek luistert, dat je jezelf afsluit voor iedereen die je niet kent en niet vertrouwt. Je hebt iets ongelofelijks meegemaakt en alles diep weggestopt in een kistje. Het zit in je buik, hier.’ Ze legt haar hand op haar eigen buik. [...] 'Ik ga je helpen Nadine, ik maak je niet kapot.’ Lange tijd blijven vele vragen voor de recherche onbeantwoord. Datzelfde geldt voor de lezer die op zijn qui vive zal moeten blijven. Waar is de moeder van Nadine? Wat hebben de vader van Tristan en diens vriend Guido Wezel met elkaar gemeen? Hoe kennen Willem en Michael elkaar? Hoe verhoudt een kerkelijke gemeente zich tot porno? Waarom bezoeken Ligthart en De Wit een psychiatrische instelling in Duitsland? Verschillende verhaallijnen draaien om elkaar heen en worden met elkaar verweven. Wanneer de puzzelstukjes op hun plaats beginnen te vallen en het web zich lijkt te sluiten, worden de verwikkelingen langzamerhand duidelijk en uiteindelijk ontward tot een naadloos sluitend verhaal. Door de psychologisch goed uitgewerkte personages is dit een verhaal dat heel geloofwaardig is neergezet. De auteur heeft zich overduidelijk uitvoerig laten informeren over de verschillende onderwerpen die een rol spelen in haar tweede boek. Ze is op alle vlakken heel intensief op onderzoek uitgegaan, om ervoor te zorgen dat de feiten ook daadwerkelijk kloppen. Ik heb haar niet kunnen betrappen op onjuistheden. Na haar eerste boek ´Niemand die me ziet' is Simone Grimberg met 'Onkruid' absoluut nóg sterker uit de verf gekomen. 'Onkruid' is een ingenieus gelaagd verhaal over duistere intriges. Grimberg duikt diep in de krochten van verontrustende dorpsgeheimen en geeft een stem aan hen die moesten zwijgen. Broeierig, beklemmend, onthutsend! Recensent: Truusje --------------------------------------------------------------------------- 368 pagina’s met onderhuidse spanning ten top. Personages die psychologisch tot in de puntjes zijn uitgewerkt en een schrijfstijl die meer dan heerlijk is. Wat wil een thrillerlezer nog meer? Nou niet zo heel veel eigenlijk. Rechercheurs Liesbeth en Inge staan het hele verhaal voor raadsels, wat is er in het verleden gebeurd en hoe verhoudt zich dat met de gebeurtenissen in het heden? Waarom is Tristan ontsnapt? Wat heeft wie met elkaar te maken? De vragen stapelen zich op en met een paar originele twists hup je van het ene verkeerde been op het andere. Als langzaam de vraagstukken beantwoordt worden en de stukjes in elkaar vallen, kan je alleen maar een diepe buiging maken voor de schrijfster. Wat een ingenieus en knap in elkaar vallend geheel is dit. De ontknoping en de weg er naar toe, het is in één woord grandioos. Je kan merken dat de schrijfster werk heeft gemaakt van het inlezen en inleven van kleine gemeentes en intriges. Niets is ongeloofwaardig en het is dan ook echt een page-tuner. Conclusie: Schrijfstijl: 4.5 | Psychologie: 4.5 | Leesplezier: 5 | Originaliteit: 4.5 | Spanning: 4.5 | Plot: 5 Een prachtige vier en halve sterren voor Onkruid Recensent: Corina Nieuwenhuis ---------------------------------------------------------------------------